Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
171 postów 57 komentarzy

Bolszewizmu ciąg dalszy

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Ktoś tu kłamie. Albo Sąd Rejonowy w Ostródzie i Sąd Okręgowy w Elblągu, albo Sąd Rejonowy i Okręgowy w Jeleniej Górze. To trzeba wyjaśnić.

 

 

Szanowny Panie Wojciechu Damaszko,

Jest Pan cynicznym oszustem i przestępcą stalinowskim.

Wierzyciel spod budki z piwem, to sobie może kapsle otwierać. Związanie organu egzekucyjnego wnioskiem wierzyciela co do wskazanego[1] sposobu egzekucji dotyczy jedynie zasad dyspozycyjności (stanowiącej atrybut autonomii praw prywatnych). Ryzyko wskazania wadliwego sposobu ponosi on sam. Sąd ma obowiązek zbadać wniosek wierzyciela, jak każde pismo procesowe, pod kątem formalnym i materialnym. Sąd jest związany przepisami prawa i tytułem wykonawczym jako podstawą egzekucji (art. 776 k.p.c.).

Zgodnie zuchwałą Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06 (która odnosiła się do zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Tarnowie i w punkcie drugim do właściwie wskazanego przez wierzyciela sposobu egzekucji, czyli art. 1049 k.p.c.):

„W końcu nie można zapominać, że art. 1050 k.p.c., dopuszczający stosowanie przymusu osobistego (bezpośredniego), jest we współczesnym systemie prawa egzekucyjnego reliktem. W związku z tym w każdej sytuacji, w której jest to możliwe, a szczególnie wtedy, gdy żąda tego wierzyciel, należy z tego sposobu egzekucji rezygnować. Wykładnia przepisów o egzekucji świadczeń niepieniężnych powinna zatem zmierzać w kierunku art. 1047 i 1049 k.p.c., zawierających bardziej nowoczesne rozwiązania; korzystanie z art. 1050 k.p.c. należy zastrzec szczególnym wypadkom i traktować jako ostateczność.”

Jest Pan cynicznym kłamcą i politycznym katem. Jest Pan w pełni odpowiedzialny za swoich podwładnych, bo mogli by Panu krzywdę zrobić, psując autorytet Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, sprzeniewierzając się niezawisłości i dowolnie orzekając. Ma Pan obowiązek (pozaart. 304 k.p.k.), jak Sąd Okręgowy w Tarnowie, wystąpić do Sądu Najwyższego z wnioskiem o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, budzącego poważne wątpliwości. Wątpliwości wy nie macie, wy orzekacie jak bezpieka. To nie są wątpliwości, tylko umyślne oszustwa sądowe. Nakładacie grzywny prawem Hitlera.

Sąd Okręgowy w Elblągu postanowieniem z uzasadnieniem z 2013-02-28 – I Cz 94/13, oddalił zażalenie wierzyciela wskazujące sposób egzekucji w trybie art. 1050 k.p.c., przewidzianego w skrajnych wypadkach do wykonania czynności niezastępowalnych. Nie był (vide uchwała SN III CZP 23/06) związany domaganiem się i decyzją wierzyciela o zastosowaniu środków przymusu uregulowanych w art. 1050 k.p.c. lub do zastosowania alternatywnej opcji przedstawionej w zażaleniu. Był związany do oceny pierwotnego wniosku.

Ktoś tu kłamie. Albo Sąd Rejonowy w Ostródzie i Sąd Okręgowy w Elblągu, albo Sąd Rejonowy i Okręgowy w Jeleniej Górze. To trzeba wyjaśnić.

Jelenia Góra, dnia 1 grudnia 2017 r.

 

Z poważaniem

PREZES

Trybunału Narodowego

z siedzibą w Jeleniej Górze

 

Grzegorz Niedźwiecki

 

Jelenia Góra, dnia 1 grudnia 2017 r.

Grzegorz Niedźwiecki „Nil”

ul. Działkowicza 19

58-506 Jelenia Góra

 

Sąd nadrzędny

za pośrednictwem

Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

 

Dotycz: sygn. akt I ACo 125/17

 

Zażalenie/wniosek

 

na postanowienie z dnia 22 listopada 2017 r. oddalające wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze od rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania I Co 441/16, którego niechlubną stroną jest Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze

 

Jeśli ktoś ma nawyk mówienia nieprawdy i kierowania się złośliwością, to wbrew faktom nie zmieni stanowiska na wydawanie uczciwych decyzji. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (czytaj sędziowie) oraz Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (czytaj sędziowie), nie może orzekać w swojej sprawie. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze ma współudział w pokłosiu wyroku bez przyczyny II K 467/07 (fałszu intelektualnym zbudowanym na podstawiefałszu materialnego) oraz sfingowanego procesu cywilnego I C 1062/08. Gdyby była wola nabrania pokory i wyprostowania błędów, to sprawa byłaby już bezprzedmiotowa, ale nie ma takiej woli. Jest zwykły oportunizm i prawo silniejszego, trwania w błędzie.

Ten, jeleniogórski Sąd Okręgowy, wyrok już wydał. Nie ma prawa on, jak i Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w tej sprawie orzekać. Nieprawdą jest (to najdelikatniejsze określenie), że sędziowie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze skrzywdzili mnie w innych postępowaniach. Sformułowanie „niezadowolenie”, to nieadekwatne określenie do faktu czynionych szkód i krzywd. To nie były inne postępowania (rozważania z uzasadnienia SA), tylko to jest jedna tożsamość, pokłosie sfingowanego procesu cywilnego I C 1062/08, zbudowanego na bazie fałszu intelektualnego II K 467/07. Przewlekłość postępowania egzekucyjnego świadczeń niepieniężnych tytułu wykonawczego I C 1062/08 (I Co 3259/09, I Co 441/16), to jest cyniczna obstrukcja i uporczywe nękanie mnie, bezpodstawne wymuszenia rozbójnicze. Orzekali w tej sprawie sędziowie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, wielokrotnie odrzucając skargi o przewlekłość i oddalając zażalenia. Nie swobodnie, tylko dowolnie. Czy kierowały nimi stosunki emocjonalne z innymi sędziami, czy robili to na zimno, z wyrachowania, bo mieli taki kaprys, interes, to nie mój problem. Nie ilość szablonowych decyzji świadczy o ich wartości, tylko jakość, fakty i prawda materialna. Postępowanie II S 22/17 (I Co 441/16) to jest ciągłość wadliwego fundamentu II K 467/07.

 

Skrótowy wykaz powiązań sędziów Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze oraz sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu ze skargą na przewlekłość obstrukcyjnego postępowania egzekucyjnego tytułu wykonawczego I C 1062/08 (I Co 3259/08, I Co 441/16, II S 22/17), świadczący o stronniczości sędziów orzekających w przedmiotowej sprawie:

·        W dniu 6 maja 2008 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze (SSR Jarosław Staszkiewicz) wydał wyrok karny z art. 212 § 2 k.k. w sprawie II K 467/07 – fundament przewlekłego postępowania egzekucyjnego I Co 441/16.

·        W dniu 3 września 2008 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSO Junona Gajewska) wydał wyrok cywilny I C 1062/08 w sprawie I C 1062/08 tytuł wykonawczy przewlekłego postępowania egzekucyjnego I Co 441/16, zbudowany na bazie wyroku karnego (rzekomo art. 11 k.p.c.).

·        W dniu 23 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSO Klara Łukaszewska, SSO Tomasz Skowron, SSO Waldemar Masłowski) wydał poza rozprawą postanowienie VI Ko 66/15 oddalające wniosek pełnomocnika procesowego o wznowienie postępowania karnego II K 467/07 – stawiając NICZYM kontrę ekspertyzie biegłego sądowego podważającej zasadność skazania Grzegorza Niedźwieckiego.

·        W dniu 4 sierpnia 2015 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (SSA Wojciech Kociubiński, SSA Wiesław Pędziwiatr, SSA Stanisław Rączkowski) wydał postanowienia II AKz 271/15 utrzymujące w mocy postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o wznowienie postępowania karnego II K 467/07 – wyżej stawiając nieznane domniemania sędziego Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze od ekspertyzy biegłego sądowego w zakresie informatyki i technologii internetowych BDW CONSULTING Mariusza Czarneckiego ze Szczecina z dnia 13 kwietnia 2015 r. podważającej jedyny dowód oskarżyciela prywatnego (k. 8 akt sprawy II K 467/07) oraz zasadność skazania Grzegorza Niedźwieckiego z art. 212 § 2 k.k.

·        W dniu 26 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSO Piotr Gregier, SSO Beata Glazar, SSO Alicja Izydorczyk) wydał na posiedzeniu niejawnym postanowienie II S 22/16 oddalające skargę na przewlekłość postępowania I Co 441/16 – uzasadniając to tym, że czas nie gra roli. Przewlekłość była i jest, akta i właściwe przepisy są w sądzie, a nie u Grzegorza Niedźwieckiego.

·        W dniu 11 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSO Piotr Gregier, SSO Alicja Izydorczyk, SSO Urszula Wiewióra) na posiedzeniu niejawnym postanowieniem II S 8/17 odrzucił skargę Grzegorza Niedźwieckiego na przewlekłość postępowania egzekucyjnego I Co 441/16 – uzasadniając to tym, że nie minęło 12 miesięcy od oddalenia skargi, choć w postępowaniu egzekucyjnym liczy się 6 miesięcy.

·        W dniu 25 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSO Beata Kostaś, SSO Beata Glazar, SSO Alicja Izydorczyk) wydał na posiedzeniu niejawnym postanowienie II Cz 233/17 oddalające zażalenie skarżącego na wezwanie „dłużnika” do wykonania czynności… niezastępowalnej w sprawie I Co 441/16 – fałszywie interpretująctytuł wykonawczy I C 1062/08 orazuchwałę Sądu Najwyższego III CZP 23/06.

·        W dniu 28 września 2017 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSO Sylwia Bańka-Mrozewska, SSO Beata Glazar, SSO Alicja Izydorczyk) wydał na posiedzeniu niejawnym postanowienie II Cz 675/17 oddalające zażalenie skarżącego na nałożenie grzywny 2.000 zł w sprawie I Co 441/16 w przedmiocie wezwania „dłużnika” do wykonania czynności… niezastępowalnej.

·        W dniu 22 listopada 2017 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (SSA Jan Gibiec, SSA Małgorzata Bohun, SSA Sławomir Jurkowicz) na posiedzeniu niejawnym wydał postanowienie I ACo 125/17 oddalające wniosek skarżącego na obstrukcyjne prowadzenie postępowania egzekucyjnego I Co 441/16 (II S 22/17) – wbrewuchwale SN III CZP 23/06 oraz orzecznictwuSądu Okręgowego w Elblągu I Cz 94/13.

Zażalenia nie ma prawa rozpatrywać inny skład Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, ze względu na stronniczy udział sędziów Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w tej parodii prawa. Do wymienionych na liście Współczesnych Marii Gurowskich Sand, należy dodać SSA Ryszard Ponikowski, SSA Cezariusz Baćkowski (rzecznik dyscyplinarny), SSA Tadeusz Kiełbowicz (postanowienie z dnia 11 października 2011 r., II Akz 374/11).

Żaden z sądów wymienionych przy nazwiskach funkcjonariuszy z załączonej listy nie może orzekać w tej sprawie, bo nie będzie to miało nic wspólnego z bezstronnością, obiektywizmem i sprawiedliwością. Wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów nie dotyczy w zasadzie przedmiotu, tylko nieetycznych podmiotów i żaden sędzia nie będzie mógł powiedzieć, że nie łączą go więzi przyjacielskie, zawodowe i osobiste z wyszczególnionymi sędziami, w związku z czym, zachodzi okoliczność wskazana w art. 41 § 1 k.p.k. i art. 43 k.p.k. oraz w art. 49 k.p.c.(Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 25 sierpnia 1971 r. I CZ 121/71). Sędziowie jeleniogórscy sami się wielokrotnie wyłączali z wątków tej sprawy (VI Ko 81/17, VI Ko 86/17), więc uczciwie by było postąpić podobnie.

Wyłączenie sędziów, to procedura nie w pełni rozwiązująca problem, bo istotą problemu jest zmaterializowanie egzekucji świadczeń niepieniężnych, zawartych w tytule wykonawczym I C 1062/08 i zakończenie tej przewlekłości. Skoro sędziowie mają wątpliwość jak czytać uchwałę Sądu Najwyższego III CZP 23/06, jakiego zakresu dotyczyła i mylą zasady dyspozycyjności z podstawą egzekucji, czyli tytułem wykonawczym, to żaden sędzia nie rozwiąże tego problemu, dowolnie i dwubiegunowo orzekając, sprzecznie z ustanowionym prawem. Nie można przyznać, że jestem za, a jednocześnie orzekać w trybie niedopuszczalnym, przewidzianym wyłącznie w wyjątkowych wypadkach dla czynności niezastępowalnych. Nie można w jednym orzeczeniu, jedną kwestię rozstrzygać: czarne i białe. Dopóki zagadnienia prawnego nie rozstrzygnie Sąd Najwyższy, dopóty ta sprawa nigdy się nie skończy i winę za to ponosić będą tylko krnąbrni funkcjonariusze. W związku z powyższym wnoszę o:

Zawieszenie postępowania I ACo 125/17 i skierowanie wniosku do Sądu Najwyższego o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego:

1.   Czy punkt pierwszy tytułu wykonawczego I C 1062/08 należy egzekwować wyłącznie w trybie art. 1049 k.p.c., bo jest to czynność zastępowalna?

2.   Czy przepis art. 1050 k.p.c., przewidziany w szczególnych wypadkach do egzekucji czynności niezastępowalnych nie ma zastosowania do świadczeń niepieniężnych zawartych w tytule wykonawczym I C 1062/08?

3.   Czy jest tylko jeden sposób zmaterializowania przedmiotowej egzekucji, jeśli tak to który[2] i czy podstawą prawną egzekucji jest tytuł wykonawczy, zaopatrzony w klauzulę wykonalności?

 

Wyłączenie sędziów, czy zmiana sądu – odfajkowanie wątku, czy załatwienie sprawy

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu może wystąpić do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi. Powinien mieć na względzie dobro wymiaru sprawiedliwości. Uczciwie by było przenieść sprawę do innego sądu, a najwłaściwiej, do Sądu Okręgowego w Elblągu. To jest opcja pozbycia się problemu i minimalne wydłużenia sprawy. Skierowanie jednak wniosku o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, byłoby szybszym rozwiązaniem całościowym.

Inny skład Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu może rozpatrywać kwestię wyłączenia wszystkich sędziów Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w sprawie skargi na przewlekłość postępowania I Co 441/16 samodzielnie, ale dopiero wówczas, jak zawiesi postępowanie I ACo 125/17 i skieruje wyżej wskazany wniosek o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyższy, definitywnie przesądzającego o sposobie prowadzenia egzekucji.

Jeżeli nie zrobi tego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, to będzie to nierzetelne rozpatrzenie sprawy, współudział w obstrukcji. Każdy sąd będzie musiał prędzej czy później złożyć wniosek do Sądu Najwyższego o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, mającego fundamentalne znaczenie sprawie, bo inaczej nigdy tej parodii prawa nie będzie można skończyć. Na pewno nie metodą upokarzania mnie i wymuszeń rozbójniczych.

Dopóki nie rozstrzygnie tego dylematu Sąd Najwyższy, to przewlekłość będzie trwała, a sądy będą orzekać dowolnie, że nie jest to przewlekłość tylko brak pokory z mojej strony. Bedzie to nieprawdziwe odwracanie kota ogonem. Zarzuty błędu subsumcji były zgłaszane w stosownych postępowaniach odwoławczych, ale umyślnie ignorowane.

Rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego, będzie dopiero pełnym, wyczerpującym materiałem dowodowym, wyjaśniającym przewlekłość postępowania egzekucyjnego. To, który sąd czy sędzia ma orzekać w sprawie przewlekłości, jest zależny od tego, czy będzie miał w oparciu o co orzekać. To jest tak naprawdę dylemat wtórny, aczkolwiek wskazani sędziowie się już zdyskredytowali i ich koledzy nie mogą orzekać w tej sprawie.

Nie jest moją wolą ściganie niepoważnych sędziów i prokuratorów, tylko załatwienie sprawy w sposób właściwy, godny, z poszanowaniem prawa i praw człowieka oraz rodziny. Można ćwiczyć gierki procesowe, ale to przysporzy tylko większą szkodę interesu prywatnego i społecznego.

Wniosek jest w pełni zasadny. To nie jest kwestia przekonań, tylko faktów.

PREZES

Trybunału Narodowego

z siedzibą w Jeleniej Górze

 

Grzegorz Niedźwiecki

W załączeniu:

1.    Państwo w państwie – analiza powiązań sędziów i obraza przepisów prawa procesowego art. 1049 k.p.c. w zw. z art. 1050 k.p.c.

2.    Współczesne Marie Gurowskie Sand i Fajgi Mindla – wykaz 138 funkcjonariuszy uczestniczących z premedytacją od jedenastu lat w pokłosiu represji, prowadzonych na jednej, nieanalizowanej nigdy kartce papieru Mieczysława Ligęzy (k. 8 akt sprawy II K 467/07).

3.    Tytuł wykonawczy I C 1062/08 – wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny z dnia 3 września 2008 r.

4.    Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2006 r. III CZP 23/06.

5.    Wydruk z PORTALU ORZECZEŃ SĄDÓW POWSZECHNYCH (I Cz 94/13 - postanowienie z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Elblągu z 2013-02-28).

 

Państwo w państwie

 

Szanowni Państwo,

Przedstawię najkrócej jak tylko można, opis sytuacji – jedenastu lat prześladowania mnie, na jednej, stworzonej przez oskarżyciela prywatnego, nic nie znaczącej, kartce papieru. Przedstawię to w czterech etapach:

·        postępowanie karne II K 467/07,

·        postępowanie cywilne I C 1062/08,

·        próba wznowienia postępowania karnego II K 467/07 (VI Ko 66/15,II AKz 271/15),

·        obstrukcja, iluzja egzekucji tytułu wykonawczego I C 1062/08 (I Co 3259/08, I Co 441/16).

 Muszę wspomnieć o wszystkich etapach sprawy dla jasności sytuacji, ale skupię się na ostatnim, bieżącym, uporczywym, nieegzekwowalnym, niedopuszczalnym trybie (sposobie) wykonania, a raczej niewykonania egzekucji.

 

Postępowanie karne II K 467/07 Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

W dniu 31 maja 2007 roku radcy prawni Firmy Motoryzacyjnej „Ligęza” SP. z o.o. w Jeleniej Górze, złożyli prywatny akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, o pomówienie przedmiotowej firmy przez Grzegorza Niedźwieckiego za pomocą środków masowego komunikowania – bloga Onetu. Pomówieniem miał być niepochlebny artykuł zatytułowany „Nie kupujcie auta u Ligęzy”. Problem w tym, że artykułu tego, nawet zrzutu z ekranu, a co dopiero dowodu cyfrowego, radcy prawni nie dołączyli do aktu oskarżenia podpisanego przez dyrektora Mieczysława Ligęzę. Dołączyli suchy druk tekstu zamieszczony na arkuszu A4, bez linku strony internetowej i podpisu autora. Pominę wady wstępnej kontroli aktu oskarżenia przez Prezesa Sądu Rejonowego, ale nie sposób nie zauważyć, wątpliwych co do bezstronności, działań asesora wówczas, Jarosława Staszkiewicza, któremu przydzielono tą sprawę.

Asesor wiedział, że w akcie oskarżenia jest fałsz materialny, bo nie rozstrzygnął sprawy w możliwie najkrótszym terminie, tylko szukał oparcia dla z góry zamierzonego wyroku. Szukał z urzędu (w sprawie prywatnej) dowodu na portalu Onet.pl, który był administratorem bloga Grzegorza Niedźwieckiego. Nie znalazł, otrzymał odpowiedź negatywną, ale drążył temat rok czasu, przeprowadził osiem posiedzeń sądu.

W dniu 6 maja 2008 roku, zaraz po zaprzysiężeniu na sędziego, Jarosław Staszkiewicz ogłosił wyrok karny, skazujący Grzegorza Niedźwieckiego z art. 212 § 2 k.k. Skazał Grzegorza Niedźwieckiego na dwadzieścia stawek dziennych po 10 zł, odstępując jednocześnie od wykonania wyroku na okres próby jednego roku. Zasądził również zwrot kosztów postępowania w wysokości 300 zł. Przemilczę zasady domniemania niewinności i zignorowanie wniosków oskarżonego o umorzenie postępowania ze względu na okoliczności nie dające się udowodnić.

Grzegorz Niedźwiecki nie zapłacił tych 300 zł kosztów sądowych, na drugi dzień, tj. dnia 7 maja 2008 roku, musiał wyjechać do pracy w Niemczech przy opiece starszego mężczyzny w miejscowości Vlotho. Nie miał powodu się czegoś obawiać, po „banalnym” wyroku. To nie był banalny wyrok, tylko usypiający.

Postępowanie cywilne I C 1062/08 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

W dniu 20 czerwca 2008 roku (7-07-2008 – data wpływu) Radcy prawni Kubacki & Kubacki, reprezentujący FM „Ligęza” Sp. z o.o., zarzekający się w ostatnim słowie w postępowaniu karnym, że nie będą rościć żadnych nawiązek od Grzegorza Niedźwieckiego, złożyli pozew do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze o naruszenie dóbr osobistych mandanta, załączając wyrok karny II K 467/07. Wnosili o zasądzenie nawiązek w wysokości 10.000 zł na rzecz Domu Dziecka „Dąbrówka”, za pośrednictwem Rotary Club Jelenia Góra oraz zwrot kosztów postępowania.

Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, Junona Gajewska, wysyłała pewnie odpisy pozwu i wezwania na sprawę Grzegorzowi Niedźwieckiemu, ale jako że pism sądowych nikt prócz adresata nie mógł odbierać, otrzymała awiza zwrotne. Grzegorz Niedźwiecki nie był świadomy postępowania, przebywał w legalnej pracy w Niemczech, delegowany przez bydgoską firmę Time Work (co stoi przypadkiem w odłamie akt ich sprawy w Sądzie Pracy w Jeleniej Górze, sygn. IV Uo 10/10 i potwierdza to również link pobytu oskarżonego w miejscowości Vlotho, opublikowany na stronie Jelonka.com).

W dniu 3 września 2008 roku, SSO Junona Gajewska wydała wyrok zaoczny, zobowiązując Grzegorza Niedźwieckiego do zamieszczenia na portalu Jelonka.com oraz w tygodniku „Nowiny Jeleniogórskie” i tygodniku „Jelonka.com” przeprosin o określonej treści.

Zasądziła od pozwanego na rzecz „ROTARY CLUB” w Staniszowie nr 100 z przeznaczeniem na Dom Dziecka Dąbrówka w Jeleniej Górze kwotę 10.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 30 lipca 2008 r. W tym punkcie nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zasądzono od pozwanego na rzecz strony powodowej 2.660 zł tytułem kosztów procesu.

Być może sąd nie miał o tym pojęcia i być może nie ma to znaczenia dla sądu, że twórca tych oskarżeń, dyrektor firmy motoryzacyjnej – Mieczysław Ligęza, był skarbnikiem przedmiotowego Rotary Club. No cóż, być może na tym polega filantropia.

Grzegorz Niedźwiecki o całej sprawie dowiedział się dopiero po dwóch latach, w maju 2010 roku. Nie miał adwokata, sprawa była prawomocna. Dowiedział się, jak sąd zaczął wymierzać mu grzywny za niewykonanie części niematerialnej tytułu wykonawczego I C 1062/08. Na marginesie dodam, że część materialna, której egzekucji dokonuje komornik, została umorzona, bo „darczyńcy” nie zapłacili zaliczki komornikowi na podjęcie działań.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze I Wydział Cywilny wzywał ponoć „dłużnika” (w aktach I Co 3259/08 są rozbieżności) do wykonania czynności, a w zasadzie wszczynał egzekucję świadczenia niepieniężnego w trybie art. 1050 k.p.c. (czego nie powinien robić przy egzekucji czynności zastępowalnej) i wobec braku reakcji zasądzał Grzegorzowi Niedźwieckiemu grzywny. W sumie 27.100 zł (2.000, 2.000, 2.000, 4.000, 4.000, 4500, 8.600 zł), które zamienił na 180 dni aresztu. Uruchamiał komornika, policję, dyrektora aresztu, ale nie dokończył dzieła, bo wierzyciel nie zapłacił pełnej zaliczki na areszt „dłużnika”. Sprawę w związku z tym umorzono. To jest wątek wstępny, etapu czwartego, kontynuowanej „egzekucji”.

Postępowanie cywilne I C 1062/08, toczyło się prawdopodobnie w oparciu o art. 11 k.p.c., ale tego się już nie dowiemy, bo w wyroku z dnia 3 września 2008 r. nie ma żadnej podstawy prawnej. Kuriozum polega na tym, że jeśli Sąd Okręgowy był związany wyrokiem karnym, to nie miał prawa rozszerzać zakresu postępowania o inne „ustalenia”, a dokleił tam rzekome pomówienia na forum Jelonka.com.

 

Wznowienie postępowania karnego II K 467/07 w Sądzie Okręgowym w Jeleniej Górze, sygn. akt VI Ko 66/15

W dniu 13 kwietnia 2015 roku, biegły sądowy w zakresie informatyki i technologii internetowych BDW CONSULTING Mariusz Czarnecki ze Szczecina, wydał na zlecenie Grzegorza Niedźwieckiego ekspertyzę sądową, podważającą jedyny dowód oskarżyciela prywatnego (k. 8 akt sprawy II K 467/07), który został załączony do aktu oskarżenia z dnia 31 maja 2007 r. i zasadność skazania Grzegorza Niedźwieckiego z art. 212 § 2 k.k. w sprawie II K 467/07. Była to nowa okoliczność, tzw. Propter nova, podstawa do złożenia wniosku o wznowienia postępowania karnego. Oczywiście ten środek zaskarżenia wymaga posiadania zastępstwa procesowego w charakterze adwokata czy radcy prawnego.

W dniu 14 maja 2015 roku, adwokat Grzegorza Niedźwieckiego złożył do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze VI Wydział Karny Odwoławczy wniosek o wznowienie postępowania karnego II K 467/07, załączając wspomnianą ekspertyzę.

W dniu 23 czerwca 2015 roku, Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, reprezentowany przez SO Klarę Łukaszewską (spr.), SO Tomasza Skowron, SO Waldemara Masłowskiego, postanowił oddalić poza rozprawą wniosek pełnomocnika o wznowienie postępowania karnego II K 467/07 na podstawieart. 540 § 1 pkt. 2 a k.p.k. a contrario. Co to znaczy? Postawili kontrę fachowej ekspertyzie biegłego sądowego dwoma argumentami nie mającymi związku z postępowaniem II K 467/07. Jakimś wydrukiem z Jelonki.com, który nie był przedmiotem aktu oskarżenia, ustaleń wyroku karnego i późniejszą, również nie mającą znaczenia prawnego, próbą obudzenia wyroku z dnia 6 maja 2008 roku za pomocą prowokacji słownej. MerytorycznąPropter nova zbyli a priori dowolnością. Ramy i zakres postępowania był inny, następujący: 18 czerwiec 2007 – 6 maj 2008; pomówienie za pomocą bloga Grzegorza Niedźwieckiego. Pani Klara Łukaszewska wyszła poza ustalenia i pogwałciła prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, a także Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (II AKz 271/15 – SSA Wojciech Kociubiński, SSA Wiesław Pędziwiatr, SSA Stanisław Rączkowski), nie zlecili przeprowadzenia sądowej ekspertyzy, która wykazałaby odmienne ustalenia, nie potwierdzili wiarygodności dowodu oskarżyciela prywatnego (k. 8 akt sprawy II K 467/07), nie przedłożyli żadnego dowodu cyfrowego potwierdzającego zasadność skazania Grzegorza Niedźwieckiego z art. 212 § 2 k.k.. nie wykazali niezbitych dowodów na obalenie ekspertyzy BDW CONSULTING Mariusza Czarneckiego i słuszności skazania Grzegorza Niedźwieckiego w dniu 6 maja 2008 r., wyżej stawiając od propter nova nieznane domniemania SSR Jarosława Staszkiewicza. Gdzie w tym wszystkim jest prawda materialna, kontradyktoryjność, fakty, rzetelność, bezstronność, obiektywizm? Gdzie tu równość wobec prawa, merytoryka i legitymizacja? Gdzie tu niezawinienie spóźniona, ale konstytucyjnie gwarantowana druga instancja?

Egzekucja czynności zastępowalnej, ujętej w pkt. I.tytułu wykonawczego I C 1062/08, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze I Wydział Cywilny na ponowny wniosek wierzyciela, pod sygn. akt I Co 441/16

W dniu 26 listopada 2015 roku (wpłynęło dnia 8 grudnia) radca prawny FM „Ligęza” Sp. z o.o. w Jeleniej Górze Dominik Kubacki, złożył do Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, ponowny wniosek o wezwanie dłużnika do wykonania czynność, orzeczonej wyrokiem zaocznym Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze dnia 3 września 2008 r. w sprawie I C 1062/08. Wniosek sygnowany został I Co 3259/08, która to sprawa z racji wyczerpania norm prawnych, niemożności orzekania sankcji wyższych jak pół roku aresztu, została umorzona. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze, poruszając się gdy mu pasuje związaniem sądu wnioskiem wierzyciela co do wskazanego sposobu egzekucji, w tym wypadku nie odrzucił wniosku wierzyciela, nie podporządkował się zasadom dyspozycyjności, tylko naprowadził wierzyciela na właściwy tor, wciskając nową sygnaturę (dwukrotnie zmienianą) I Co 441/16, żeby zostało to ujęte jako nowe postępowanie egzekucyjne. Jaki mieli w tym interes?

Pomijając bezpodstawność postępowania I Co 3259/08 jako niewłaściwy tryb egzekucyjny i nieumorzenie tamtego postępowania z urzędu wobec brakuna przestrzeni 1.02.2010 – 18.01.2013wniosku wierzyciela zabiegającego o wykonanie egzekucji (art. 824 § 1 pkt. 4) k.p.c.), to nieeleganckim jest prowadzenie tego (nowego) postępowania I Co 441/16 w trybie art. 1050 k.p.c., choć treść wniosku wierzyciela brzmi jak tryb właściwy – art. 1049 k.p.c. Sędziowie wypatrzyli w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 roku III CZP 23/06 jedną tyko doktrynę. Że obowiązuje zawsze jeden tryb egzekucyjny i skoro dali plamę w postępowaniu I Co 3259/08, to muszą iść dale tym samym, niedopuszczalnym trybem. A wystarczyłoby przeprosić i zastosować właściwy tryb egzekucji czynności zastępowalnych, zgodny z tytułem wykonawczym oraz życzeniem wniosku wierzyciela i dogodzić wszystkim.

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2006 r. III CZP 23/06:


1. Obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c.

Jest tylko jeden tryb egzekucyjny i on powinien zostać wskazany we wniosku wierzyciela. Tak materializuje się roszczenie. Związanie sądu wnioskiem wierzyciela, jest tylko zasadą dyspozycyjności (stanowiącej atrybut autonomii praw prywatnych), każde pismo procesowe podlega ocenie formalnej i materialnej. Ryzyko wadliwości wniosku ponosi wierzyciel.

 

Zgodnie z PORTALEM ORZECZEŃ SĄDÓW POWSZECHNYCH (I Cz 94/13 - postanowienie z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Elblągu z 2013-02-28):

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Ostródzie oddalił wniosek wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji świadczenia niepieniężnego w trybie art. 1050 kpc poprzez zobowiązanie dłużnika do publikacji w prasie oświadczenia w ciągu dwóch tygodni pod rygorem ukarania grzywną a w razie niewykonania przez dłużnika tej czynności, zastosowania wobec niego grzywny z równoczesnym zakreśleniem terminu do wykonania czynności.

W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek wierzyciela na uwzględnienie nie zasługiwał, ponieważ świadczenie, które objęte przedłożonym przez wierzyciela tytułem wykonawczym powinno być egzekwowane w trybie art. 1049 kpc jako czynność, którą za dłużnika może wykonać inna osoba. W ocenie tego Sądu celem publikacji przeprosin w prasie lokalnej jest skorygowanie obrazu powoda dotkniętego naruszeniem dóbr osobistych w oczach opinii publicznej. Za Sądem Najwyższym Sąd pierwszej instancji wskazał, że do osiągnięcia takiego skutku nie jest konieczne osobiste działanie dłużnika; ogłoszenie zgodne z sentencją wyroku może zamieścić każda osoba, nawet bez wiedzy dłużnika, aby wierzyciel uznał, że wyrok został wykonany.

Zgodnie z art. 1049 § 1 kpc jeżeli w samym tytule egzekucyjnym nie postanowiono, że w razie niewykonania przez dłużnika w wyznaczonym terminie czynności, którą może wykonać także inna osoba, wierzyciel będzie umocowany do wykonania tej czynności na koszt dłużnika - sąd, w którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela wezwie dłużnika do jej wykonania w wyznaczonym terminie, a po bezskutecznym upływie terminu udzieli wierzycielowi umocowania do wykonania czynności na koszt dłużnika. Na żądanie wierzyciela sąd przyzna mu sumę potrzebną do wykonania czynności. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Uwzględniając powyższe, zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, co skutkowało oddaleniem zażalenia z mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Dodatkowo jedynie zatem wskazać należy, że Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 czerwca 2006 r. (III CZP 23/06). W przywołanej uchwale Sąd ten również wskazał, że obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c.

 

Art. 776. Pojęcie tytułu wykonawczego

 

Dz.U.2016.0.1822 t.j. - Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

Podstawą egzekucji jesttytuł wykonawczy. Tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności, chyba że ustawa stanowi inaczej.

 

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze i Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, a w praktyce funkcjonariusze tych sądów, stosują dowolne prawo, podejmują samowolne decyzje, a nie swobodę orzeczeń. Jedenasty rok represjonują Grzegorza Niedźwieckiego, uporczywie nękają, stosują obstrukcję i ograniczają pracę za granicą, pozbawiając rodzinę środków do życia w poczuciu bezkarności. Można ten cyrk, tą parodię prawa zakończyć w pięć minut, bo jest droga prawna. Wystarczy tylko chcieć, stosować ustanowione prawo i zbiór zasad etyki zawodowej.

Sędziowie wolą orzekać bezpodstawne grzywny (27.100 zł + 2.000 zł w nowym postępowaniu), zamieniać na nieegzekwowalny areszt i dożywotnio gnębić człowieka, a prokuratorzy odmawiają wszczęcia śledztw (przeciwko sędziom z art. 231 § 2 k.k. i 271§ 3 k.k.) lub umarzają dochodzenia (przeciwko oskarżycielom prywatnym z art. 235 k.k.). Ignoruje się Uchwałę SN III CZP 23/06, art. 1049 k.p.c. i art. 32 konstytucji.

Niszczy się człowieka procesowo, uprawomocnia oszustwa i zamyka drogę proceduralnie, ekonomicznie, obowiązkiem posiadania adwokata, a i to jest przez państwo w państwie ignorowane. Czym się kierują sędziowie? Warto ich o to zapytać.

 

http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/wymiar-niesprawiedliwosci/

http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/2016/11/16/poklosie-niczego/

 

Grzegorz Niedźwiecki, ul. Działkowicza 19, 58-506 Jelenia Góra

 

Współczesne Marie Gurowskie Sand i Fajgi Mindla

 

1.   Jarosław Staszkiewicz – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

2.   Sylwia Bańka-Mrozewska – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

3.   Paweł Siwek – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

4.   Marek Gajdecki – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

5.   Andrzej Muszka – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

6.   Grzegorz Stupnicki – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

7.   Anna Skibińska – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

8.   Maria Migoń-Karwowska – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

9.   Paweł Woźniak – Sędzia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

10.Ewelina Sempowicz – Referendarz sądowy w Sadzie Rejonowym w Jeleniej Górze

11.Konrad Kosowski – Wiceprezes Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

12.Ryszard Sułtanowski – Prezes Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

13.Andrzej Żuk – Prezes Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

14.Agnieszka Kałużna-Rudowicz – Prezes Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

15.Dorota Witek – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

16.Junona Gajewska – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

17.Klara Łukaszewska – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

18.Tomasz Skowron – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

19.Waldemar Masłowski – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

20.Andrzej Tekieli – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

21.Barbara Żukowska – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

22.Ewa Szymańska-Habzda – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

23.Beata Kostaś – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

24.Piotr Gregier – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

25.Liliana Gambal – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

26.Tomasz Sproch – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

27.Beata Glazar – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

28.Maria Lechowska – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

29.Marek Buczek – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

30.Alicja Izydorczyk – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

31.Urszula Wiewióra – Sędzia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

32.Jadwiga Kwapiszewska – Wiceprezes Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

33.Robert Bednarczyk – Wiceprezes Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

34.Edyta Gajgał – Prezes Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

35.Wojciech Damaszko – Prezes Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

36.Jacek Kielar – Sędzia Sądu Rejonowego w Złotoryi

37.Michał Misiak– Sędzia Sądu Rejonowego w Złotoryi

38.Krzysztof Wieczysty – Sędzia Sądu Rejonowego w Bolesławcu

39.Rafał Gruca – Sędzia Sądu Rejonowego w Bolesławcu

40.Wojciech Bąk – Sędzia Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze

41.Agnieszka Pilarczyk – Sędzia Sądu Rejonowego w Krakowie Śródmieście

42.Adam Janusz – Sędzia Sądu Rejonowego w Krakowie Śródmieście

43.Katarzyna Wierzbicka – Wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie

44.Bartosz Kusyk – Sędzia Sądu Rejonowego w Wołowie

45.Magdalena Sroka-Barwińska – Sędzia Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Krzyki

46.Magdalena Krośnicka-Zaleśny – Sędzia Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Krzyki

47.Anna Statkiewicz – Sędzia Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście

48.Anna Muszyńska – Sędzia Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście

49.Anna Kochan – Sędzia Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieście

50.Wojciech Kociubiński – Sędzia Sądu Apelacyjnego w we Wrocławiu

51.Wiesław Pędziwiatr – Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

52.Stanisław Rączkowski – Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

53.Jan Gibiec – Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

54.Małgorzata Bohun – Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

55.Sławomir Jurkowicz – Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

56.Jolanta Burdukiewicz-Krawczyk – Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

57.Dariusz Kłodnicki – Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

58.Wojciech Wójcik – Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

59.Barbara Krameris – Wiceprezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

60.Jacek Gołaczyński – Wiceprezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

61.Grażyna Szyburska-Walczak – Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

62.Tomasz Bazan– Sędzia Sądu Rejonowego w Warszawie – Mokotów

63.Anna Surowiak – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze

64.Mariusz Rybak – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze

65.Marzanna Siemaszko – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze

66.Grzegorz Chojnacki – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze

67.Bożena Różańska – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze

68.Tomasz Krzesiewicz – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze

69.Tomasz Czułowski – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze

70.Grażyna Greb-Hejno – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze

71.Sebastian Ziembicki– Zastępca Prokuratora Rejonowego w Jeleniej Górze

72.Adam Kurzydło – Prokurator Rejonowy w Jeleniej Górze

73.Edward Szafraniec – Prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze

74.Michał Korczycki – Prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze

75.Urszula Sondej – Prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze

76.Ewa Węglarowicz-Makowska – Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze

77.Marek Gołębiowski – Prokurator Okręgowy w Jeleniej Górze

78.Krzysztof Jach – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Dzierżoniowie

79.Marta Polańska-Procków – Prokurator Rejonowy w Dzierżoniowie

80.Marek Gorzkowicz – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu

81.Tomasz Łoziński – Zastępca Prokuratora Rejonowego w Złotoryi

82.Urszula Buczek – Asesor Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze

83.Mariusz Moszowski – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu

84.Katarzyna Zagwojska – Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Krzyki Zachód

85.Katarzyna Salwa – Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Krzyki Zachód

86.Anna Kamińska – Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Krzyki Zachód

87.Agnieszka Wawrzynek – Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Krzyki Wschód

88.Adrian Kogut – Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Psie Pole

89.Jarosław Dorywała– Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Psie Pole

90.Małgorzata Rutowska – Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Śródmieście

91.Przemysław Baranowski – Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-Mokotów

92.Aleksandra Piasta-Pokrzywa – Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-Mokotów

93.Ireneusz Szeląg – Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście

94.Dariusz Korneluk – Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście

95.Agnieszka Hejnold – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Krakowie-Śródmieście Wschód

96.Magdalena Sikora – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Krakowie-Śródmieście Wschód

97.Anna Rafalska – Zastępca Prokuratora Rejonowego w Głubczycach

98.Aleksandra Kinasiewicz – Prokurator Prokuratury Rejonowej Łódź-Bałuty

99.Ryszard Ossowski – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wołowie

100.            Małgorzata Bojanowska-Grabiec – Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie

101.            Dariusz Szyperski – Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu

102.            Anna Gwizdalska – Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu

103.            Małgorzata Wasiak – Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu

104.            Wojciech Kubiński – Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu

105.            Tomasz Małuch – Prokurator delegowany do Prokuratury Generalnej

106.            Mirosław Chłopik – Prokurator delegowany do Prokuratury Generalnej

107.            Janina Serowik – Prokurator delegowany do Prokuratury Generalnej

108.            Janina Szmuda-Więckowska – Prokurator delegowany do Prokuratury Generalnej

109.            Anna Czarnecka – Prokurator delegowany do Prokuratury Generalnej

110.            Marek Cioś – Prokurator delegowany do Prokuratury Generalnej

111.            Krzysztof Domagała – Prokurator delegowany do Prokuratury Generalnej

112.            Bożena Górecka – Prokurator Prokuratury Regionalnej w Łodzi delegowany do Prokuratury Krajowej

113.            Andrzej Seremet – Prokurator Generalny

114.            Jolanta Rucińska – Prokurator Prokuratury Krajowej

115.            Ludmiła Gaertig – Prokurator Prokuratury Krajowej

116.            Ryszard Tłuczkiewicz – p o. Zastępcy Dyrektora Biura Prezydialnego w Prokuraturze Krajowej

117.            Halina Niemiec – Zastępca Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego w Prokuraturze Krajowej

118.            Zbigniew Siejbik – Dyrektor Departamentu Postępowania Sadowego w Prokuraturze Krajowej

119.            Agata Gałuszka-Górska – Zasępca Prokuratora Krajowego

120.            Bernadetta Misiewicz – Główny Specjalista w Ministerstwie Sprawiedliwości

121.            Iwona Łopińska – Zastępca Dyrektora Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości

122.            Waldemar Szmidt – Dyrektor Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości

123.            Piotr Niedzielak – Dyrektor Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości

124.            Monika Rydzak – Naczelnik Wydziału Skarg i Wniosków w BKiAW przy Ministerstwie Sprawiedliwości

125.            Jakub Jamka – Zastępca Dyrektora BKiAW przy Ministerstwie Sprawiedliwości

126.            Magdalena Olczyk – Starszy specjalista w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich

127.            Adam Graczek – Główny Specjalista w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich

128.            Przemysław Możejko – Główny specjalista w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich

129.            Krzysztof Marczuk – Główny specjalista w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich

130.            Piotr Sobota – Naczelnik Wydziału do Postępowań Organów Ścigania przy RPO

131.            Irena Lipowicz – Rzecznik Praw Obywatelskich

132.            Adam Bodnar – Rzecznik Praw Obywatelskich

133.            Ledi Bianku – 65, Polska, profesor prawa, sędzia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu od 1 lutego 2008

134.            Gabriele Kucsko-Stadlmayer – wysłanym z Austrii sędzia (i prawnik) Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (EKPC)

135.            Anna Chomiuk-Żywalewska – Główny Specjalista – Kierownik Zespołu ds. Koordynacji Kontroli w Biurze Kontroli i Audytu Wewnętrznego Ministerstwa Sprawiedliwości

136.            Marcin Warchoł – Podsekretarz Stanu

137.            Patryk Jaki – Sekretarz Stanu

138.            Zbigniew Ziobro – Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny

 

 

Uchwała SN - III CZP 23/06

Izba:

Izba Cywilna

Sygnatura:

III CZP 23/06

Typ:

Uchwała SN

Opis:

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna 2007/1/11

Data wydania:

2006-06-28

Uchwała z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)
Sędzia SN Teresa Bielska-Sobkowicz
Sędzia SN Zbigniew Strus

Sąd Najwyższy w sprawie egzekucyjnej wierzycielki Zofii S. przeciwko
dłużniczce Salomei S. o egzekucję świadczeń niepieniężnych, po rozstrzygnięciu w
Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 28 czerwca 2006 r. zagadnienia
prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Tarnowie postanowieniem z
dnia 10 lutego 2006 r.:
1. "Czy nałożony na dłużnika obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr
osobistych wierzyciela, polegający na zamieszczeniu odpowiedniej treści
oświadczenia w prasie lub też umieszczeniu go w innym miejscu (np. na tablicy
ogłoszeń), stanowi tzw. czynność zastępowalną, egzekwowaną przy zastosowaniu
art. 1049 k.p.c., czy też podlega on, jako tzw. czynność niezastępowalna, egzekucji
w trybie określonym w art. 1050 k.p.c.?
2. Czy sąd, działając jako organ egzekucyjny, jest związany wnioskiem
wierzyciela co do wskazanego w nim sposobu egzekucji świadczenia
niepieniężnego, a w związku z tym - w razie stwierdzenia, że nie zasadna jest
egzekucja wedle sposobu oznaczonego przez wierzyciela - winien taki wniosek
oddalić, czy też powinien zastosować środki przymuszające przewidziane we
właściwym przepisie, bez względu na treść wniosku egzekucyjnego?"
podjął uchwałę:

1. Obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający
na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie
ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c.
2. Sąd jako organ egzekucyjny jest związany wnioskiem wierzyciela co
do wskazanego sposobu egzekucji.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2005 r. Sąd Rejonowy w Bochni oddalił
wniosek wierzycielki Zofii S. wniesiony przeciwko dłużniczce Salomei S. o
wszczęcie egzekucji świadczenia niepieniężnego z powodu niedopuszczalności
żądanego sposobu egzekucji, wierzycielka złożyłabowiem wniosek o
przeprowadzenie egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c. przewidzianego dla
czynności tzw. zastępowalnych
, podczas gdy świadczenie zasądzone na jej rzecz,
tj. opublikowanie oświadczenia zawierającego tekst przeprosin za zachowanie
naruszające dobra osobiste, ma - w ocenie Sądu pierwszej instancji - charakter
czynności niezastępowalnej i podlega egzekucji na podstawie art. 1050 k.p.c.
Wnioskodawczyni wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego, a
przy jego rozpoznawaniu powstało przedstawione przez Sąd Okręgowy w Tarnowie
zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości o treści przytoczonej na
wstępie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 24 k.c., ten, czyje dobro zostało naruszone, może żądać
m.in. aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych
do usunięcia jego skutków, a w szczególności, aby złożyła oświadczenie
odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. W judykaturze oraz nauce prawa
cywilnego przyjmuje się zgodnie, że treść oświadczenia może obejmować
przeproszenie lub wyrażenie ubolewania, przy czym przez formę oświadczenia -
zależną od okoliczności konkretnej sprawy - rozumie się sposób jego oznajmienia
innym osobom lub publicznego ogłoszenia, a więc udostępnienia większej grupie
nieoznaczonych osób. Nie może być wątpliwości, że unormowanie zawarte w art.
24 k.c. - stanowiące element szeroko rozumianej ochrony dóbr osobistych -
osłania przede wszystkim interes osoby dotkniętej naruszeniem. Fakt ten nie może
być obojętny przy rozstrzyganiu przedstawionego zagadnienia prawnego,
zwłaszcza współcześnie, wobec - obserwowanego także w judykaturze -
zwiększonego zagrożenia dóbr osobistych ze strony mass mediów oraz
uczestników debaty publicznej, a także w związku z rozprzężeniem dobrych
obyczajów zarówno w życiu prywatnym, jak i publicznym.
Należy również pamiętać, że przyjęty w kodeksie postępowania cywilnego -
przetransponowany z kodeksu postępowania cywilnego z 1930 r., a wcześniej z
prawa niemieckiego - model egzekucji świadczeń niepieniężnych, oparty na
przymuszaniu dłużnika do spełniania nakazanego świadczenia przez nakładanie
grzywien (art. 1050 i nast. k.p.c.), uważany jest powszechnie za najmniej efektywny
spośród rozwiązań stosowanych w innych państwach europejskich. Praktyka
sądowa to potwierdza. Niska, niemal symboliczna stawka grzywny (tysiąc zł), oraz
stosunkowo niewysoka ogólna suma grzywien w tej samej sprawie (sto tysięcy zł), a
także inne ograniczenia, powodują, że egzekucja okazuje się nieskuteczna, na
czym cierpi nie tylko wierzyciel, ale także autorytet państwa (władzy sądowniczej).
Sąd Okręgowy trafnie dostrzegł, kierując się zapewne własnym doświadczeniem
orzeczniczym, że niejednokrotnie sprawca naruszenia woli uiszczać niewysokie
grzywny niż wykonać wyrok. Co więcej, ustanowienie górnej, ogólnej sumy
grzywien w jednej sprawie oznacza, że uiszczenie jej przez dłużnika praktycznie
zwalnia go z odpowiedzialności, a poszkodowanego pozbawia należnej mu -
również z mocy Konstytucji - ochrony dóbr osobistych.
Z tych przyczyn, uwzględniając także odniesienia historyczne i
prawnoporównawcze (por. art. 56 i 57 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o
wynalazczości, jedn. tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm., art. 20 ust. 2
ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze
zm., art. 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji,
jedn. tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm., oraz art. 4310 k.c.), należy
krytycznie podejść do dominującego dotychczas - choć nie bez wyjątków -
poglądu, że egzekucja orzeczonego wyrokiem obowiązku dłużnika usunięcia
skutków naruszenia dóbr osobistych wierzyciela, polegającego na opublikowaniu
odpowiedniej treści oświadczenia (przeprosin lub ubolewania), toczy się - jako
czynność tzw. niezastępowalna - na podstawie art. 1050 k.p.c.
U podłoża twierdzenia, że czynność, o której mowa, jest ,,niezastępowalna",
leży jej bezwzględnie osobisty charakter; zachowanie polegające na złożeniu
przeprosin lub wyrażeniu ubolewania jest ściśle związane ze stanem emocjonalnym
dłużnika i jego uczuciami, zazwyczaj uczuciem żalu i współczucia. Z punktu
widzenia psychologii teza ta ma charakter niepodważalny, w aspekcie jurydycznym
traci jednak swą doniosłość, gdyż z punktu widzenia prawnego istotą przeprosin
(wyrażenia ubolewania) jest w omawianym wypadku przede wszystkim
skorygowanie obrazu osoby dotkniętej naruszeniem dobra osobistego - najczęściej
czci lub dobrego imienia - w oczach opinii publicznej lub innych osób. Głównym
celem osoby dotkniętej naruszeniem nie jest wywołanie u naruszyciela odruchów
ekspiacji, lecz to, aby informacja o korzystnym dla niej wyroku dotarła do jak
najszerszego kręgu osób, które - na podstawie zachowań dłużnika uznanych przez
sąd za naruszające dobra osobiste - mogły ukształtować sobie fałszywy wizerunek
pokrzywdzonego. Mówiąc inaczej, podstawowym celem prawnym wiązanym z
aktem przeproszenia (ubolewania) jest zniweczenie skutków dokonanego
naruszenia, a nie uzyskanie satysfakcji, co w drodze przymusu sądowego lub
egzekucyjnego i tak przeważnie nie jest możliwe.
O tym, że akt przeproszenia (ubolewania) odrywa się od emocji i uczuć
dłużnika świadczy również fakt, że sam tekst - słowa, których ma użyć dłużnik -
jest narzucany przez sąd w sentencji orzeczenia. Oczekiwanie, że zmuszenie
naruszyciela, pod rygorem egzekucji, do odpowiedniego zachowania wywoła w nim
pozytywną reakcję afektywną jest bezzasadne. Należy przy tym pamiętać, że jeżeli
sprawca naruszenia dojdzie - pod wpływem przeprowadzonego postępowania,
wydanego wyroku oraz uzasadnienia - do przekonania, iż pokrzywdzonemu należy
się zadośćuczynienie, to rozstrzygany problem egzekucyjny w ogóle nie powstanie.
Jeżeli natomiast dłużnik, pod groźbą grzywny, zdecyduje się wypowiedzieć
(oznajmić) nakazane wyrazy, to i tak nie sposób zakładać, że tym samym dochodzi
do rzeczywistych, emocjonalnie motywowanych przeprosin, a nie tylko do
formalnego aktu publikacji oświadczenia obejmującego ich treść. Mimo to - z
punktu widzenia prawa procesowego - wyrok traktuje się jako wykonany, co
zapewne wynika również z faktu, że prawo nie może swoimi sankcjami wnikać tak
daleko w psychikę człowieka, aby zmuszać go do określonych uczuć lub przeżyć.
Aktualne staje się zatem pytanie, czy w sytuacji, w której instytucja ,,sądowych
przeprosin" stanowi w istocie fikcję i ma charakter pozorny, rzeczywiście doniosłe
znaczenie zachowuje fakt, kto dokonuje (zleca) ogłoszenia przeprosin o zadanej z
góry treści. Nie wnikając w sporną w piśmiennictwie i niełatwą do jednoznacznego
rozstrzygnięcia kwestię, czy wyrok nakazujący złożenie przeprosin zastępuje
oświadczenie woli na zasadach określonych w art. 1047 k.p.c., na postawione
pytanie należy odpowiedzieć przecząco; skoro wykonanie wyroku pod przymusem
nie oznacza prawdziwych przeprosin (wyrazów ubolewania), lecz jedynie
opublikowanie jego treści, to omawiana czynność jest niewątpliwie czynnością
,,zastępowalną".
Na rzecz takiego stanowiska przemawia dodatkowy argument, a mianowicie
to, że do uznania konkretnej czynności za ,,zastępowalną" w rozumieniu prawa
procesowego (art. 1049 k.p.c.) nie jest konieczne, aby możliwe było dokonanie jej
przez osobę inną niż dłużnik. Z semantycznego punktu widzenia, przyjęte w
orzecznictwie i piśmiennictwie określenie ,,czynność niezastępowalna" sugeruje, że
chodzi raczej o czynność, której nie da się zastąpić jakąś inną czynnością, a nie o
taką, którą może wykonać tylko dłużnik. Ujmując rzecz w ten sposób, miarodajnym
kryterium dla oceny, czy nakazana wyrokiem czynność jest ,,zastępowalna", staje
się prawny, a niekiedy także gospodarczy interes wierzyciela.
W rozważanej sytuacji interes pokrzywdzonego na ogół przemawia za tym,
żeby ogłoszenie o treści wyroku uznać za czynność ,,zastępowalną"; chodzi o to,
żeby ukazało się ono jak najszybciej i stanowiło surogat oświadczenia złożonego
przez samego naruszyciela. Innymi słowy, nawet przy przyjęciu, że czynność
nakazana wyrokiem może być wykonana tylko przez egzekwowanego dłużnika, to
skoro z perspektywy interesów wierzyciela istnieje możliwość dokonania przez inną
osobę czynności zbliżonej (o tym samym skutku), a zarazem czyniącej zadość jego
oczekiwaniom, możliwość taką należy dopuścić (por. także art. 479 i 480 k.c.).
Zresztą już w wyroku z dnia 6 października 1972 r., I CR 274/72 (nie publ.) Sąd
Najwyższy wyraźnie zezwolił wierzycielowi na dokonanie wprawdzie zbliżonej, ale
niewątpliwie innej czynności niż nakazana bezpośrednio pozwanemu, o ile bowiem
pozwany został zobowiązany do listownego przeproszenia powoda, o tyle powoda
upoważniono - na wypadek niewykonania czynności przez pozwanego - do
opublikowania ogłoszenia zawierającego jedynie komunikat o zobowiązaniu
pozwanego do przeprosin. Stanowisko to, jakkolwiek powstałe na gruncie prawa
materialnego, a nie postępowania egzekucyjnego, rzutuje jednak na ocenę atrybutu
,,zastępowalności" pewnych zachowań dla potrzeb samej egzekucji.
W końcu nie można zapominać, że art. 1050 k.p.c., dopuszczający stosowanie
przymusu osobistego (bezpośredniego), jest we współczesnym systemie prawa
egzekucyjnego reliktem. W związku z tym w każdej sytuacji, w której jest to
możliwe, a szczególnie wtedy, gdy żąda tego wierzyciel, należy z tego sposobu
egzekucji rezygnować. Wykładnia przepisów o egzekucji świadczeń niepieniężnych
powinna zatem zmierzać w kierunku art. 1047 i 1049 k.p.c., zawierających bardziej
nowoczesne rozwiązania; korzystanie z art. 1050 k.p.c. należy zastrzec
szczególnym wypadkom i traktować jako ostateczność.

Tylko na marginesie, w celu uczynienia egzekucji bardziej elastyczną oraz
uniknięcia powstających w jej toku trudności, należy rozważyć wprowadzenie do
orzecznictwa praktyki polegającej na tym, aby sąd - wyrokując na podstawie art. 24
k.c. i zobowiązując pozwanego do złożenia stosownego oświadczenia - wskazywał
jednocześnie, oczywiście na wniosek powoda, czynność, którą ten może
przedsięwziąć na wypadek niewykonania wyroku przez zobowiązanego.
Z tych względów podjęto uchwałę, rozstrzygającą zagadnienie prawne
przedstawione w pkt 1.
2. Rozważania nad drugim zagadnieniem prawnym przedstawionym przez
Sąd Okręgowy należy rozpocząć od stwierdzenia, że zasada dyspozycyjności,
stanowiąca atrybut autonomii praw prywatnych, jest jednym z fundamentów
demokratycznego procesu cywilnego. Nie ma wątpliwości, że dotyczy ona także
postępowania egzekucyjnego (art. 321 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.), zatem
odpowiedź na pytanie, czy sąd jako organ egzekucyjny jest związany wnioskiem
wierzyciela co do sposobu egzekucji, musi być twierdząca. Na taką odpowiedź
wskazują także pośrednio przepisy części trzeciej kodeksu postępowania
cywilnego, a wśród nich art. 797, 799 oraz - a contrario - art. 1081 § 1.
Ze względu jednak na okoliczności, w których doszło do przedstawienia
zagadnienia prawnego, rozważyć należy, czy związanie, o którym mowa, nie
doznaje ograniczeń w wypadku egzekucji świadczeń niepieniężnych. Wątpliwości
powstają dlatego, że w tym wypadku wierzyciel nie ma możliwości wyboru sposobu
egzekucji, w odniesieniu bowiem do konkretnego świadczenia w zasadzie zawsze
właściwy jest tylko jeden sposób egzekucji i on powinien zostać wskazany we
wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1988 r., III CRN
429/88, OSNCP 1991, nr 1, poz. 11).
Odnosząc się do tych wątpliwości należy przede wszystkim stwierdzić, że
żaden przepis kodeksu postępowania cywilnego nie pozwala na różnicowanie
egzekucji świadczeń pieniężnych i niepieniężnych w zakresie związania sądu
(organu egzekucyjnego) wskazanym sposobem egzekucji. W szczególności mają tu
zastosowanie przepisy art. 797 oraz 321 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.; w każdym
wypadku o sposobie prowadzenia egzekucji decyduje wierzyciel i on ponosi skutki
tego wyboru.
Należy także podnieść, że prezentowany niekiedy pogląd dopuszczający
stosowanie z urzędu właściwego - według organu egzekucyjnego - sposobu
egzekucji prowadziłby do częściowego obezwładnienia art. 797 k.p.c., w zakresie, w
którym odnosi się on do egzekucji świadczeń niepieniężnych. Konieczność
wskazywania sposobu egzekucji pod rygorem zwrotu wniosku - jeżeli organ
egzekucyjny nie jest nim związany - nie miałoby sensu.
Warto w tym miejscu zwrócić również uwagę na strukturalne podobieństwo
pomiędzy postępowaniem egzekucyjnym i zabezpieczającym. W pierwszej fazie
postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny, po zbadaniu przesłanek
procesowych, rozstrzyga o zasadności wniosku o wszczęcie egzekucji, podobnie
jak sąd orzeka o zasadności wniosku o zabezpieczenie. Dokonując tej oceny, organ
egzekucyjny jest związany wnioskiem także w zakresie wskazanego w nim sposobu
egzekucji, tak samo jak sąd orzekający o wniosku o zabezpieczenie roszczenia
związany jest sposobem zabezpieczenia wskazanym przez uprawnionego (art. 738
w związku z art. 736 § 1 pkt 1 k.p.c.). Tak więc zarówno o sposobie egzekucji, jak i
sposobie zabezpieczenia decyduje wyłącznie wierzyciel (uprawniony).
Nie można w końcu pomijać, wskazanej już na wstępie, zasady
dyspozycyjności, uzupełnianej zasadą kontradyktoryjności, zwłaszcza że od
kilkunastu lat elementy tych zasad umacniane są zarówno w unormowaniach
kodeksu postępowania cywilnego, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por.
np. uzasadnienia uchwał z dnia 17 lutego 2004 r., III CZP 115/03, OSNC 2005, nr 5,
poz. 77 oraz z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZP 26/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 63).
Przyjęcie, że sąd (organ egzekucyjny) nie jest związany wnioskiem co do sposobu
egzekucji, stałoby w opozycji do tych zasad i dokonujących się przemian.
W konsekwencji należy uznać, że granice działania organu egzekucyjnego
wyznaczane są treścią tytułu wykonawczego oraz wybranym przez wierzyciela
sposobem egzekucji. W ten sposób materializuje się roszczenie egzekucyjne,
wiążące sąd, podobnie jak roszczenie procesowe, którego jest refleksem.

Z tych względów podjęto uchwałę rozstrzygającą zagadnienie sformułowane w
pkt 2. Jest jasne, że treść podjętej uchwały czyni zbędnym rozstrzyganie
przedstawionej przez Sąd Okręgowy kwestii, czy sąd jako organ egzekucyjny
powinien w rozpoznawanej sprawie wniosek oddalić, czy zastosować sposób
egzekucji uznany przez niego za prawidłowy.

 

I Cz 94/13 - postanowienie z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Elblągu z 2013-02-28

Sygn. akt I Cz 94/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2013r.

Sąd Okręgowy w Elblągu I Wydział Cywilny

w składzie :

Przewodniczący: SSO Krzysztof Nowaczyński

Sędziowie: SO Arkadiusz Kuta

SO Dorota Zientara (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku wierzyciela R. L. przeciwko dłużnikowi S. J. o egzekucję świadczenia niepieniężnego na skutek zażalenia wierzyciela od postanowienia Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 14 stycznia 2013 r. sygn. akt I Co 2801/12

postanawia :

oddalić zażalenie.

Sygn. akt I Cz 94/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Ostródzie oddalił wniosek wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji świadczenia niepieniężnego w trybieart. 1050 kpcpoprzez zobowiązanie dłużnika do publikacji w prasie oświadczenia w ciągu dwóch tygodni pod rygorem ukarania grzywną a w razie niewykonania przez dłużnika tej czynności, zastosowania wobec niego grzywny z równoczesnym zakreśleniem terminu do wykonania czynności.

W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazał, że wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 19 grudnia 2011 r. wydanym w sprawie I C 240/11, zobowiązano dłużnika S. J. do opublikowania w tygodniku lokalnym (...) oświadczenia, iż przeprasza R. L. za to, że w szeregu pismach kierowanych do Wójta Gminy i Rady Gminy M., Okręgowej Inspekcji Pracy w O., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego w O. bezpodstawnie podważał rzetelność i uczciwość osobistą R. L., także jako sołtysa wsi W. oraz kierownika zakładu pracy PPHU (...) w M., czym naruszył jego godność.

W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek wierzyciela na uwzględnienie nie zasługiwał, ponieważ świadczenie, które objęte przedłożonym przez wierzyciela tytułem wykonawczym powinno być egzekwowane w trybieart. 1049 kpcjako czynność, którą za dłużnika może wykonać inna osoba. W ocenie tego Sądu celem publikacji przeprosin w prasie lokalnej jest skorygowanie obrazu powoda dotkniętego naruszeniem dóbr osobistych w oczach opinii publicznej. Za Sądem Najwyższym Sąd pierwszej instancji wskazał, że do osiągnięcia takiego skutku nie jest konieczne osobiste działanie dłużnika; ogłoszenie zgodne z sentencją wyroku może zamieścić każda osoba, nawet bez wiedzy dłużnika, aby wierzyciel uznał, że wyrok został wykonany. Sąd pierwszej instancji wskazał nadto, że jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego sposobu egzekucji, nie może zatem z urzędu zastosować innego środka.

W zażaleniu od tego orzeczenia wierzyciel, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenieart. 1050 kpc i1049 kpc, domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego ewentualnie uchylenia orzeczenia i przeprowadzenia egzekucji w trybieart. 1049 kpc.

Motywując swe stanowisko wskazał, że egzekucja obowiązku wynikającego z przedłożonego wraz z wnioskiem tytułu wykonawczego prowadzona winna być w trybieart. 1050 kpc. Skarżący zakwestionowała pogląd, że podstawowym celem publicznego przeproszenia jest zniweczenie skutków naruszenia dóbr osobistych.

W jego ocenie błędne jest założenie, że dłużnik permanentnie naruszający dobra osobiste i nie szanujący wyroków sądu, może zostać wyręczony przez kogoś innego w wykonaniu obowiązku, a zatem nie odczuje żadnej sankcji. Sankcją taką nie jest bowiem obciążenie niewielkimi kosztami publikacji, co i tak może okazać się iluzoryczne, albowiem jeśli dłużnik dobrowolnie jej nie zapłaci konieczne będzie ich wyegzekwowanie; dotychczas prowadzona egzekucja świadczenia pieniężnego przeciwko dłużnikowi jest jednak bezskuteczna.

Argumentował dalej, że przy przyjęciu stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu wierzyciel, który sam na koszt dłużnika zamieści ogłoszenie, za które będzie musiał zapłacić, zmuszony będzie dochodzić zwrotu tych kosztów, ponosząc kolejne koszty m. in. zaliczek na wydatki w postępowaniu egzekucyjnym.

Z ostrożności procesowej wierzyciel wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przeprowadzenie egzekucji w trybieart. 1049 kpc twierdząc, że Sąd nie jest związany wnioskiem egzekucyjnym i winien stosować właściwe środki egzekucyjne, bez względu na treść wniosku. Na poparcie swego stanowiska przywołał normęart. 800 § 2 kpc.

Sąd zważył, co następuje:

Zażalenie wierzyciela nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie zart. 1049 § 1 kpcjeżeli w samym tytule egzekucyjnym nie postanowiono, że w razie niewykonania przez dłużnika w wyznaczonym terminie czynności, którą może wykonać także inna osoba, wierzyciel będzie umocowany do wykonania tej czynności na koszt dłużnika - sąd, w którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela wezwie dłużnika do jej wykonania w wyznaczonym terminie, a po bezskutecznym upływie terminu udzieli wierzycielowi umocowania do wykonania czynności na koszt dłużnika. Na żądanie wierzyciela sąd przyzna mu sumę potrzebną do wykonania czynności. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Wedleart. 1050 § 1 i 3 kpc, jeżeli dłużnik ma wykonać czynność, której inna osoba wykonać za niego nie może, a której wykonanie zależy wyłącznie od jego woli, sąd, w którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela po wysłuchaniu stron wyznaczy dłużnikowi termin do wykonania i zagrozi mu grzywną na wypadek, gdyby w wyznaczonym terminie czynności nie wykonał. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego dłużnikowi do wykonania czynności, sąd na wniosek wierzyciela nałoży na dłużnika grzywnę i jednocześnie wyznaczy nowy termin do wykonania czynności, z zagrożeniem surowszą grzywną.

Przytoczone normy przewidują dwa różne sposoby egzekucji świadczeń niepieniężnych, stosowane w zależności od tego, czy obowiązek może zostać wykonany wyłącznie przez dłużnika, czy też może ten obowiązek za niego wykonać inna osoba. W obu przypadkach organem egzekucyjnym jest sąd.

Zgodnie zart. 797 §1 kpc we wniosku lub żądaniu przeprowadzenia egzekucji z urzędu należy wskazać świadczenie, które ma być spełnione, oraz sposób egzekucji. Do wniosku lub żądania należy dołączyć tytuł wykonawczy. Organ egzekucyjny jest związany wnioskiem egzekucyjnym, w tym sposobem egzekucji określonym przez wierzyciela. Błędny jest zatem pogląd, wyrażony przez skarżącego, że organ egzekucyjny może z urzędu stosować środki egzekucyjne adekwatne do zakresu obowiązku podlegającego egzekucji, zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. W żadnym razie słuszności tego stanowiska nie wspiera normaart. 800 § 2 kpc, dotyczy ona bowiem zupełnie innych kwestii, a mianowicie niedopuszczalnego połączenia wniosków, dla których rozpoznania właściwy jest sąd lub komornik.

W ocenie Sądu drugiej instancji obowiązek publicznego przeproszenia wierzyciela jest obowiązkiem, który za dłużnika może wykonać inna osoba. Słusznie wskazał Sąd Rejonowy, że zasadniczym celem takiego przeproszenia jest usunięcie skutków naruszenia dóbr osobistych. Stanowisko takie znajduje oparcie wart. 24 § 1 kc, w myśl którego ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Dla osiągnięcia skutku postulowanego w przywołanej normie nie ma znaczenia, kto zamieści ogłoszenie zawierające przeprosiny, istotne jest to by treść ogłoszenia dotarła do właściwego kręgu odbiorców.

Uwzględniając powyższe, zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, co skutkowało oddaleniem zażalenia z mocyart. 385 k.p.c. w zw. zart. 397 § 2 k.p.c. Dodatkowo jedynie zatem wskazać należy, że Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 czerwca 2006 r. (III CZP 23/06). W przywołanej uchwale Sąd ten również wskazał, że obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawieart. 1049 k.p.c.natomiast sąd, jako organ egzekucyjny, jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego sposobu egzekucji. Argumenty przeciwne podniesione w zażaleniu mają charakter polemiczny i nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach.

 



[1] Wierzyciel FM „Ligęza” wskazał we wniosku z dnia 26 listopada 2015 r. sposób egzekucji przewidziany dla czynności zastępowalnej, czyli opisanej w art. 1049 k.p.c.

[2] W końcu nie można zapominać, że art. 1050 k.p.c., dopuszczający stosowanie przymusu osobistego (bezpośredniego), jest we współczesnym systemie prawa egzekucyjnego reliktem. W związku z tym w każdej sytuacji, w której jest to możliwe, a szczególnie wtedy, gdy żąda tego wierzyciel, należy z tego sposobu egzekucji rezygnować. Wykładnia przepisów o egzekucji świadczeń niepieniężnych powinna zatem zmierzać w kierunku art. 1047 i 1049 k.p.c., zawierających bardziej nowoczesne rozwiązania; korzystanie z art. 1050 k.p.c. należy zastrzec szczególnym wypadkom i traktować jako ostateczność.

KOMENTARZE

Brak komentarzy. Bądź pierwszy!

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031